การกระทำสำคัญกว่าคำพูด

"การกระทำสำคัญกว่าคำพูด"
หากบางครั้งคำสั้นๆ เพียงคำเดียวเท่านั้น
กลับสามารถทำร้ายจิตใจคนฟังให้รานร้าวลงได้
ไม่ต่างไปจากการกระทำมากมายที่คุณมี

ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
หากจะมีใครสักคนบอกคุณว่า
การกระทำใดๆ ที่แสดงออกมานั้น
มีค่าเทียบเท่ากับคำพูดสั้นๆ เพียงคำเดียว

ผลของการกระทำและคำพูดของคนหนึ่งคน
อาจไม่มีค่าสำหรับใครหลายคนที่ผ่านเลย
แต่สำหรับใครบางคนที่คุ้นเคยกลับไม่อาจละเลยได้สักวลี

อย่าบอกว่า ‘คิดถึง’
หากความรู้สึกที่คุณมีอยู่ไม่ลึกซึ้งเท่าความหมาย
อย่าบอกว่า ‘เข้าใจ‘
หากความเข้าใจของคุณคือการทำร้ายให้ใครต้องมีน้ำตา
อย่าบอกว่า ‘ห่วงหา’
หากคุณเคยทอดทิ้งใครไว้ในความเหว่ว้าอย่างเงียบเหงา
อย่าบอกว่า ‘รัก’
หากความผูกพันที่มีมันน้อยด้อยค่ากว่าเศษธุลีที่ย่ำเดิน


ก่อนเอื้อนเอ่ยสิ่งใดให้ใครได้ยิน
ลองทบทวนดูสักนิดถึงความเป็นจริงที่แฝงไว้ในถ้อยคำ
หากสิ่งที่คุณต้องการสื่อให้ใครได้เข้าใจ
ไม่ลึกซึ้งเท่าความหมายของถ้อยคำที่พูดไป
โปรดอย่าได้กล่าวออกไปให้คนฟังต้องช้ำใจอีกทบทวี
เมื่อค้นพบว่าความหมายที่มี สรุปได้สั้น ๆ เพียงเท่านี้…
‘…แค่ลมปาก…’

ภูเขาและผองเพื่อน

               สายลมผู้รักอิสระ
               เดินทางท่องเที่ยวไปทุกที่...ตามใจปราถนา
               สายลมมีนิสัยอารมณ์ร้อนขี้โมโห
               หากรู้สึกไม่พอใจใครขึ้นมา
               ก็จะแสดงอานุภาพทำลายล้างจนหมดสิ้น

        โชคชะตาได้นำพาให้สายลมได้มาพบกับ "ภูเขาผู้รักสันติ"  ครั้งแรกที่พบหน้ากัน สายลมไม่ถูกชะตากับภูเขาเอาซะเลย ทั้งๆ ที่ภูเขาวางตัวอย่างสงบ ไม่รู้ล่ะ...สายลมพาลเอาซะดื้อๆ

        "เจ้าภูเขาลูกนี้ ดูเกะกะรกหูรกตาจริงๆ พัดพาให้มันพังทลายไปเลยดีกว่า!!""    ว่าแล้วสายลมจอมอันธพาลก็ก่อตัวขึ้นเป็นพายุที่เกรี้ยวกราดเข้าปะทะกับภูเขา หมายจะพัดให้ภูเขาลูกนี้สูญสลายหายไป

        แต่มวลสารของภูเขามิได้ก่อตัวขึ้นอย่างเปราะบาง ไฉนเลยจะถูกพัดเสียหายได้ แม้สายลมจะรงบรงมกำลังเข้าปะทะเพียงใด ภูเขาลูกนั้นก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในที่สุดสายลมก้อ่อนแรงเลิกราไปเอง

        "เหตุใดเจ้าถึงมิเกรงกลัวต่ออำนาจและพละกำลังของข้า"

        สายลมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามภูเขา

        "ที่้เราสามรถต้านกำลังของท่านได้ มิใช่ความเก่งกาจ หากแต่เพราะมีสหายรักมากมาย ที่คอยให้ความช่วยเหลือร่วมทุกขืร่วมสุขกัน"

        "ใครคือสหายของเจ้า?" สายลมเอ่ยถาม ภูเขาก็ชี้ให้ดู

        "ก็บรรดาต้นไม้ หิน ดิน ทราย นี่ไงที่เป็นสหายรักคอยเอื้อเฟื้อ พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน"

        "แค่มีสหายอยู่ข้างกาย ก็สามารถยืนหยัดต้านทานลมพายุที่มีกำลังมหาศาลอย่างข้าได้เชียวหรือ?"

        นึกแล้วสายลมรู้สึกทึ่ง และเปล่าเปลี่ยวใจไปพร้อมๆ กัน เพราะความดุดันเกรี้ยวกราดของเขา ทำให้ต้องอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครคบหามานานแสนนานแล้ว

               ในเมื่อพลังของมิตรสหาย

               มีพลานุภาพยิ่งกว่าอำนาจทำลายล้างทั้งมวล

               ฉะนั้นเราก็ควรจะคบหากับผู้อื่นเสียบ้าง

               สายลมตระหนักถึงพลังที่แท้จริงของคำว่า

               มิ ต ร ภ า พ .......

        "เจ้ารับข้าเป็นสหายด้วยจะได้หรือไม่?"

        สายลมเอ่ยปากขอร่วมเป็นมิตรสหายด้วย วึ่งภูเขาก็ยินดียิ่ง

        "มิตรภาพหาใช่สิ่งที่จะต้องมาจำกัด เหตุใดจะมิได้เล่า ยินดีต้อนรับ สหายใหม่ของเรา"

   

               นับตั้งแต่วันนั้น

               สายลมก็ละลายพฤติกรรมอันก้าวร้าวของตนเอง

               แปรเปลี่ยนเป็นสายลมแผ่วเบา

               พัดพาแต่ความเย็นสบายไปให้ผู้อื่น

               และอยู่ร่วมกับมิตรสหายของเขาด้วยความสุข

จะมีประโยชน์อะไร

จะมีประโยชน์อะไร...

ถ้าคุณเป็นแชมป์ Paintball หรือ BB Gun

แต่คุณหนีเกณฑ์ทหาร

ถ้าคุณเป็นแชมป์หมากกระดาน

แต่ไม่เคยวางแผนการทำงานในชีวิต

ถ้าคุณเป็นแชมป์พูดภาษาไทย

แต่ไม่เคยใช้ภาษาในการบอกรักเลย

ถ้าคุณเป็นแชมป์ยกน้ำหนัก 

แต่เวลาไปไหนมาไหน ปล่อยให้ภรรยาอุ้มลูก

ถ้าคุณเป็นแชมป์บาร์เดี่ยว

แต่ปล่อยให้คนแก่โหนรถเมล์อยู่ข้างๆ

ถ้าคุณเป็นแชมป์วิ่งเร็ว

แต่ใช้มันในการหนี

ถ้าคุณเป็นแชมป์รถแข่ง

แต่ฝ่าไฟแดงเป็นประจำ

ถ้าคุณฉลาดล้ำเลิศ

แต่คุยกับใครไม่รู้เรื่อง

ถ้าคุณมี SmartPhone รองรับโปรแกรมนับแสน

แต่ได้ใช้แค่โทรออก กับ รับสาย

ถ้าคูณเป็นสุดยอด Hacker เจาะระบบต่างๆได้หมด

แต่ชอบลืมกุญแจบ้านอยู่บ่อยๆ

ถ้าคุณมีโต๊ะอาหารแบบหมุนได้

แต่คุณกินข้าวคนเดียว

ถ้าคุณมีเพื่อนเป็นร้อย เป็นพัน

แต่วันๆ คุณจ้องแต่ศัตรูแค่คนเดียว

ถ้าคุณเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี

แต่ใช้มันแค่ในโลก IT เท่านั้น

ถ้าคุณเป็นนายกรัฐมนตรี ปกครองคนในประเทศหนึ่ง

แต่ลืมปกครองคนที่รักใกล้ตัวไป

ถ้าคุณเป็นศาสตราจารย์มานานหลายปี

แต่แค่ช่วงนาที ไม่มีโอกาสได้สอนตัวเอง

ถ้าคุณเป็นคนของสังคม

แต่ไม่เคยทำตัวน่าชื่นชมให้ได้เห็นเลย

ถ้าคุณมีหนังสือกองโตวางอยู่ที่โต๊ะทำงาน

แต่ไม่เคยอ่าน จนฝุ่นเขรอะ

ถ้าคุณได้ถูกให้คำแนะนำ

แต่คุณยังทำผิดอยู่ประจำ

ถ้าคุณมีหูครบทั้ง 2 ข้าง

แต่ไม่ยอมรับฟังทั้ง 2 ฝ่าย

ถ้าคุณมีตาครบ 1 คู่

แต่ไม่ยอมดูเงาตัวเอง

ถ้าคุณมีปาก

แต่คุณไม่ยิ้มแย้มเลย :(

______________________________________

อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
1 ปี เท่ากับ 365 วัน
แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม.... ไม่เลว 3,120 สัปดาห์


อุแม่เจ้า....แสดงว่า
เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย
และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป โอ๊ย..... กลุ้ม
สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามัน
น้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้นคือ
ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน
นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วันหรอกนะ
อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ!


อุแม่เจ้าเทค 2
คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึง
สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
กางปฏิทินออกกว้าง ๆ
เพราะมันคือเวลาที่เราเหลือ.... บนโลกนี้
นี่ฉันกำลังทำบ้าบออะไรอยู่.....ไม่เลยน้องสาว
นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น หากเป็นความจริงที่เราไม่ค่อยได้มองมัน
เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 17 ปี
แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น...
คำนวณเองบ้างซิว้อยย...
เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลา (ที่คาดว่าจะ) เหลืออยู่
ผลลัพธ์ที่ได้
เราจะทำยังไงกับมันดี ....


แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า ' เงินเดือน '
บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี 
ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ
ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า กูจะเป็นอะไรดี
บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น
ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความ
รู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวันๆ
ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ คุณแน่ กูแน่ งอนการกุศล
ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....คุณบ้า
และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม 'ฆ่าเวลา' ชีวิตมันว่างจัด
ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล
เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน ..... แล้วนะ


ลองคิดแบบนี้บ้าง
ใช่แล้ว... เราจะเกิดความเสียดาย
เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย... ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...
มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า
เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็จะได้นอนตายตาหลับ
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี
ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย... เพราะพรุ่งนี้ฉัน (อาจจะ) ตายแล้ว
ใช้เวลา (ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล 


....คนข้างบ้านเดินแป้นแล้นมาบอกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน
ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด
ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น
แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทรมาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน...
หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย...
แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย ก็ปาไป 5 วัน
ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้ กลายเป็นพวงหรีด
และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ ที่อยากจะบอก
ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ
อ้าว... รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก
รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ
เดี๋ยวตายซะก่อน.... เสียดายแย่

______________________________________

ความสุขซื้อหาได้ด้วยความสงบ

        เวลาที่เราเหนื่อยจากงาน ท้อแท้ใจกับความรัก เบื่อสังคม เบื่อผู้คน
ชีวิตต้องแบกรับความเครียดไว้มากมายก่ายกอง โดยที่ไม่ได้ถ่ายเทมันออกไป
เรามักจะนึกถึงอะไรกันบ้าง แน่นนอนวันหยุดยาวๆ ทะเล ช้อปปิ้ง หรือ สปา


        แต่ถ้าความหมายของการนึกถึง คือ อยากจะไปให้พ้น ความกดดันทั้งหลายแหล่ของชีวิต
เรากำลังโหยหาความสุขขั้นรุนแรง เราต้องยอมรับว่าคนทุกคนต่างอยากมีความสุข
เพราะความสุขคืออาหารหล่อเลี้ยงชีวิตให้เราได้เติบโต 
ให้เราได้มีความรัก 
ให้เราได้ออกเดินทางไปใช้ชีวิตบนโลกกว้างอย่างสนุกและเป็นสุขใจ 
ให้เรามีแรงกำลังทำอะไรต่อมิอะไรได้อย่างเต็มที


        แต่เมื่อเราเติบโตขึ้นเรื่อยๆเราจะพบความจริงข้อหนึ่งของชีวิต นั้นก็คือความสุขจะอยู่กับเราน้อยลง
เพราะเมื่อเราโตขึ้น เรามีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้นตามวัย 
เราต้องออกไปทำงานทุกวัน กลับเข้ามาบ้านด้วยความอ่อนล้า 
และตื่นขึ้นมาเพื่อออกไปทำงานเหมือนเดิม มันคือวงจรชีวิตที่บางครั้งก็น่าเบื่อ


        แต่เราก็ต้องยอมรับวงจรนั้น เพราะนั้นคือชีวิตของเราเอง
เมื่อชีวิตต้องมีหน้าที่ มีภาระ ความสุขก็เลยเดินห่างไปเรื่อยๆ
และเราก็โหยหามันอยู่เรื่อยๆโดยไม่ต้องสงสัย


        เรามักจะคิดกันอยู่เสมอว่า ถ้าได้ไปโน่น ได้ทำนี่ เราคงมีความสุข 
ถ้าได้กินนี้ ได้ดูโน่น เราคงไม่ทุกข์เหมือนที่กำลังทุกข์อยู่


        สิ่งที่เราคิดกันนั้นมันสะท้อนให้เห็นว่า....
เรากำลังซื้อความสุขใส่ตัวด้วยความหวัง ด้วยจินตนาการ 
และเราก็ไม่ได้มีความสุขบนโลกของความเป็นจริงเลย


        ถ้าหากตอนนี้เรากำลังกำความทุกข์เอาไว้ในมือ อย่างเหนียวแน่ 
โดยที่ไม่ยอมคลายและทิ้งมันลงเสียบ้าง
เราจะอยู่กับปัจจุบันด้วยความเหนื่อยใจเหนื่อยกาย และกดดันชีวิตตัวให้เป็นทุกข์
จงผ่อนและคลายชีวิตด้วยความสงบ แล้วเราจะพบเจอความสุขได้ทุกเมื่อตามที่เราต้องการ.....

______________________________________

ก่อนวาด

        การคบใครสักคนต้องใช้เวลามหาศาล
เวลา..ซึ่งแบ่งมาจากโลกใบหนึ่งที่เคยมีเราวิ่งเล่นอยู่ตามเส้นรอบวงอย่างเป็นสุข
การมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตจึงหมายถึงการวางแผนที่จะวิ่งสองคนบนโลกหนึ่งใบ 
จึงเป็นเหมือนการคิดที่จะวาดรูปของอนาคตร่วมกัน


        การวาดรูปสักรูปอาจต้องการใช้พู่กันหลายขนาด อาจต้องใช้สีหลายประเภท
และอาจต้องมีแก้ มีลบ มีวาดใหม่อยู่นับครั้งไม่ถ้วน
และบางที อาจไม่เป็นอยางที่เราฝันเอาไว้


        การจะวาดรูปสักรูป...
อย่างน้อยๆก้อควรมีอะไรสักอย่างที่ไปในทางเดียวกัน เช่น
การเลือกโทนสี อาจจะไม่ใช่โทนเดียวกัน แต่ก็ไม่ควรขัดแย้งกันจนรูปดูผิดไปจากความตั้งใจ

        การวาดแล้วลบหลายๆคร้งจะทำให้กระดาษเปื่อยยุ่น สีจะไหลซึมและไม่ชัดแจน
ยิ่งลบหลายครั้งยิ่งแก้ไขยาก ยิ่งลงสีไวเยอะยิ่งสิ้นเปลือง
หากต้องการให้ภาพสวยอาจจะต้องใช้กระดาษใหม่นั้น
ก็ยังไม่อาจประกันว่าภาพจะสมบูรณ์อย่างที่เราคิดไว้ว่าภาพต่อไปจะออกมาดี


        คนที่รักกัน..แม้ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันไปทุกเรื่อง แต่ก็ไม่ควรจะต่างกันไปทุกเรื่อง
การที่จะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต จึงต้องมีอะไรที่คล้ายกันบ้าง ต้องเรียนรู้ ต้องทำความเข้าใจกันบ้าง
ใครเป็นอย่างไร ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร หรือจะใช้สีไหน กระดาษอะไร ต้องคุยกัน
ไม่ใช่พอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกันแล้ว ต้องตามปรับเปลี่ยนในเวลาที่จะแก้ไขอะไรก็ยากแล้ว
เหมือนรูปที่ไม่ได้วางแผน พอวาดแล้วต้องมาลบ มาแก้อยู่ตลอดเวลา


        ก่อนจะวาดรูปร่วมกับใครสักคน คงจะเป็นเรื่องดี..
หากได้มีเวลานั่งคุยกันว่า เราชอบสีชนิดไหน กระดาษแบบไหน ใช้พู่กันอยางไร และเราจะวาดรูปอะไร
เมื่อตกลงกันได้ก็ลงมือวาด อาจผิดพลาดบ้างก็ยังพอแก้ไข อาจต้องเปลี่ยนกระดาษใหม่แต่คงไม่บ่อย
แต่ถ้าคุยกันแล้วไม่ใช่..ไม่ชอบ ก็แยกย้ายกันไปวาด ตามความชอบ ความฝันของใครของมัน
หรือหากได้ลองอวาดด้วยกันแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่ทนวาด เพื่อที่จะเปลี่ยนกระดาษให้ภาพเลอะเทอะ

        ครั้งแล้วครั้งเล่า

การคบใครสักคนอาจต้องใช้เวลามหาศาล
แต่เมื่อได้ทำความเข้าใจกันแล้ว คุยกันแล้ว มันไม่ได้ มันไม่ใช่ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนคบกัน
เพราะอาจจะยังมีคนมากมายที่ชอบรูปภาพเหมือนเราและโลกนี้ก็ยังกว้าง 
ยังมีที่ให้วางเฟรมผ้าใบอีกมากมาย

______________________________________

เพื่อนสนิท

          "คุณเคยแอบรักใครบ้างไหมครับ?"

          แอบรักแบบเนียนๆ จนไม่มีใครจับได้ "แม้แต่เจ้าตัวที่ถูกรัก"
          ถ้าเป็นเรื่องจีบสาวผมคงไม่สู้ใคร แต่ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ผมคงต้องบอกว่า 
ผมนี่แหละนักแอบรักตัวจริง
          4 ปี ที่ผมกับฝ่ายใช้ชีวิตร่วมกันในรั้วมหาวิทยาลัย 
คุณเชื่อไหมว่าอัลบั้มรูปที่บ้านผมมีรุปของเราตั้งแต่วันแรกที่รับน้อง ยันสุดท้ายที่รับปริญญา
          4 ปี ผมกับฝ้ายไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ จนถูกใครๆ ล้อว่าเป็นคู่ปาท่องโก๋
          4 ปี ที่คำว่า "เพื่อนสนิท" มันทำให้ปากของผมมันแข็งโป๊ก 
จนไม่กล้าที่จะพูดคำว่า...."รัก" หรือ "ชอบ"
          4 ปีจนมาถึงปีที่ 9 จนมาถึงวันนี้ นาทีนี้
          นาทีที่ผมกำลังขับรถอยู่หน้าพวงมาลัย ฟังเพลงของเรา นั่งสูดกลิ่นน้ำหอมติดรถยนต์ที่เธอซื้อมาฝาก แต่ผมกำลังอ่านการ์ดสีชมพูใบหนึ่ง การ์ดที่บอกให้ผมรู้ว่า ฝ้ายกำลังจะแต่งงานกับชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ผมไม่เคยรู้จัก มันตลกดีนะครับ


          ผมรู้ว่าเธอชอบกินอะไร ชอบดูหนังแบบไหน
          ชอบเรียนวิชาอะไร เข้านอนกี่โมง ตื่นนอนกี่โมง
          หรือรู้กระทั่งว่า เธอแพ้ยาอะไร
          ผมรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ


                                            ยกเว้นไม่รู้ว่า
                                            ถ้าเธอรู้ว่าผม แอบชอบ เธออยู่
                                            เธอจะคิดกับผมยังไง
                                            และด้วยเหตุผลข้อเดียวที่ผมไม่รู้นี่แหละ
                                            ทำให้ผมเลือกจะปิดปาก
                                            และเก็บอาการของตัวเองให้เงียบที่สุด


          "เมื่อไหร่นายจะมีแฟนกับเขาซะที อยู่คนเดียวมันเหงานะโว้ย"
          นี่คือประโยคคำถามที่ฝ้ายมักกระเซ้าผมบ่อยๆ
          เวลาเธอกำลังมีความรักครั้งใหม่กับใครสักคน


          อันที่จริงแล้ว ผมน่าจะบอกเธอว่าผมเป็นเกย์ซะเลย เธอจะได้เลิกถามคำถามนั้นกับผมเสียที แต่ก็ช่างเถอะครับ ไม่มีประโยชน์อะไรจะไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ
ผมยังคงขับรถต่อไป ขับไปจนถึงโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่ฝ้าย และผู้ชายคนนั้นใช้จัดงานแต่งงาน ผมเดินเข้าไปในโรงแรม เดินเข้าไปตามทางเดินที่ถูกปูด้วยพรมแดง เดินเข้าไปจนพบกับคู่บ่าวสาวในชุดสีขาวสะอาดตา


          "เฮ้ย!! ทำไมแกมาช้านักล่ะ" ฝ้ายถามในขณะดึงแขนผม เพื่อให้เข้ามาถ่ายรูปกับเธอ ผมถ่ายรูปกับฝ้ายและเจ้าบ่าวอีกสองสามภาพ ก่อนฝ้ายจะยอมปล่อยตัวผมให้ไปนั่งรวมกับคนอื่นๆบนโต๊ะ
          "บ่าวสาวคู่นี้เหมาะสมกันดีนะคะ" คุณป้าที่นั่งติดๆกัน ชวนผมคุยด้วยการเริ่มคำถามที่ผมไม่ค่อยอยากจะตอบสักเท่าไหร่

          ราวๆ ครึ่งชั่วโมงกับการฟังคุณป้าช่างพูด เปรียบเทียบระหว่างความรักของหนุ่มสาวสมัยก่อนกับหนุ่มสาวสมัยนี้ ผมไม่รู้ว่าเวลาที่ต่างกันจะทำให้คนเรามีรูปแบบความรักที่ต่างกันหรือเปล่า

แต่เท่าที่ผมรู้ ไม่ว่ายุคสมัยใด

โลกสีชมพูที่ถูกทับซ้อนด้วยโลกสีเทาๆ ของเราทุกคน

ไม่เคยขาดแคลน 'คู่รักข้าวใหม่ปลามัน' เลยสักที

          ผมนั่งฟังคุณป้าเล่าเรื่องต่างๆ อยู่นาน พอจบเรื่องนี้แกก็หาเรื่องอื่นมาเล่า พอจบอีกเรื่องแกก้มีเรื่องอื่นมาแทน ผมทนฟังอยู่นาน จนแอบกล่าวโทษฟ้าดินในใจว่า "ทำไมต้องให้กูมานั่งตรงนี้ด้วยวะเนี่ย"


          และแล้วในที่สุด นาทีสำคัญที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง
          พิธีกรบนเวทีประกาศเชิญตัวคู่บ่าวสาว ขึ้นมากล่าวทักทายและขอบคุณแขกผู้มีเกียรติ
          "ไม่ทราบว่าทั้งคู่มาเจอกันได้ยังไงครับ" พิธีกรกล่าวยิงคำถามแรก ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นคำถามยอดนิยมที่ถูกใช้กันแพร่หลายในงานแต่งงาน

"คือมีเพื่อนแนะนำให้รู้จักค่ะ" / "ครับใช่ครับเพื่อนแนะนำให้รู้จัก"

          เจ้าบ่าวและฝ้ายตอบคำถามด้วยอาการเขินอาย


          ทุกคนในงานล้วนชื่นมื่น มีแต่ผมเท่านั้นที่นั่งดื่มเพื่อทบทวนเรื่องราวระหว่างเรา ไม่ใช่สิ คงต้องพูดว่าเรื่องราวของผมคนเดียวน่าจะถูกกว่า ใครก้ว่าความลับไม่มีในโลก ไม่จริงหรอกครับ ตัวผมนี่แหละเก็บความลับมานักต่อนัก บางทีตอนนี้ ผมอาจกำลังใช้กรรมที่เคยทำไว้กับพ่อแม่ในสมัยเด็กๆ ก็ได้
          สมัยเรียนอยู่ชั้นประถม ผมไม่ค่อยตั้งใจเรียนกับเขาสักเท่าไหร่ พอผลการเรียนออกก็เลยติดศูนย์เป็นประจำ และสิ่งที่ผมทำต่อจากนั้นก็คือนำสมุดพกเจ้าปัญหาไปซ่อนเอาไว้ ซ่อนไว้จนมันกลายเป็นความลับไปตลอดกาล เหมือนกับความรู้สึกของผมที่มีต่อฝ้ายมาตลอดระยะเวลาเก้าปี




           สติของผมถูดเรียกกลับมาที่งานอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงปรบมือจากผู้คนรอบๆโต๊ะ ฝ้ายและเจ้าบ่าวเดินลงจากเวที ผมไม่รู้ว่าบนเวทีพวกเขาได้พูดอะไรกันไปบ้าง แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเสียมันก็คงไม่เกี่ยวกับผมเท่าไหร่ ฝ้ายเดินเข้ามาหาผมแล้วยิ้ม หัวเราะ และพูดเล่นเหมือนที่เคยมา
          "เป็นไง..วันนี้แกว่าฉันสวยไหม"
          "ฮืม..." ผมตอบคำถามแบบขอไปที
          อันที่จริงเมื่อก่อนฝ้ายมักถามคำถามนี้กับผมบ่อยๆ ถามทุกครั้งเวลาลองชุดในร้านเสื้อผ้า ถามทุกครั้งเวลาผมไปรับเธอที่บ้าน และถามทุกครั้งเวลาที่เธอกำลังจะออกไปทานข้าวมื้อแรกกับหนุ่มๆ ที่มาจีบ
          และ "ฮืม..." ก็คือคำตอบสุดท้ายที่เธอได้รับจากผม แต่วันนี้อาจต่างจากวันก่อนๆ จริงสินะ วันแต่งงานคือวันที่ผู้หญิงทุกคนต้องสวยที่สุด ผมคิดเอาเองว่าฝ้ายน่าจะคิดอย่างนั้น


          ฝ้ายยังไม่ละความพยายามที่จะได้รบเร้าขอคำตอบที่อยากได้ยินจากผม "เวลาคนเขาถามว่าสวยไหม ตอบได้แค่สองอย่างคือ สวยกับไม่สวย เข้าใจไหมนายบื้อ" ฝ้ายอธิบายยกใหญ่ก่อนถามขึ้นมาอีก
          "เอ๊า!! สรุปว่าวันนี้ฉันสวยรึเปล่า?"
ผมยิ้มก่อนตอบไปอย่างง่ายๆ ตามควารู้สึกของตัวเอง
          "สวยสิ สวยที่สุด"
          หลังจาดเอ่ยคำนั้นจบ ผมรู้สึกได้ทันทีว่ามันง่ายจริงๆ ง่ายกว่าที่ผมคิดไว้มากาย ง่ายจนผมต้องกลับมาถามตัวเองว่า


                                 ที่ผ่านมา ผมรออะไรอยู่
                                 ทำไมถึงได้รู้สึกอาย
                                 จนไม่กล้าที่จะชมผู้หญิงคนนี้ออกไปสักครั้ง


          "ฝ้าย...ฮืมม เราขอตัวกลับก่อนดีกว่า" ผพูดตัดบทเพราะเห็นว่าฝ้ายน่าจะมีอะไรต้องทำอีกมาก และอะไรที่ว่าอาจทำให้ผู้รู้สึกว่าจากนี้ไป ผมคงไม่ใช่คนสำคัญที่สุดสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว
          "อ้าว ทำไมแกรีบกลับนักล่ะ ไหนว่าพรุ่งนี้ว่างไม่ใช่หรอ"
          "พอดีเรานึกได้ว่า ต้องไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดน่ะ" ผมรีบหาข้อแก้ตัวยกใหญ่ แต่ฝ้ายคงเดาออกว่าผโกหก ซึ่งเธอก็อาจคิดน้อยใจไปเองตามประสา ว่าผมคงรีบกลับไปดูละครโทรทัศน์หลังข่าวที่บ้าน ไม่ก็รีบออกไปสังสรรค์กับเพื่อนตามประสาหนุ่มโสด ไม่ว่าเธอจะคิดยังไงก็ตาม ฝ้ายยังใจดีเดินมาส่งผถึงหน้างานเลี้ยง
          เราดินไปด้วยกันบนพรมสีแดง เดินไกลออกไปจากผู้คนที่อยู่เบื้องหลัง ผมไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ บางทีเธออาจคิดว่าตอนนี้เธอน่าจะอยู่ในงานมากกว่าออกมาเดินส่งผมก็เป็นได้
          "ส่งแค่นี้แหละ เดี๋ยวเราเดินไปเองดีกว่า" ผมไล่ให้เธอกลับเข้าไปในงาน ส่วนเธอได้แต่ยิ้มแล้วก็ยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ซึ่งความรู้สึกแปลกๆ ซึ่งผมไม่เคยเห็นฝ้ายยิ้มแบบนี้มาก่อน
          "เอานี่...ฉันให้แก"
          ผมยื่นมือไปรับการ์ดใบเล็กๆ ที่อยู่ในซองจดหมายลายการ์ตูนสีขาว จำได้ว่าเราเคยไปซื้อด้วยกันเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นผมยังบ่นกับเธอว่าชอบทำอะไรไร้สาระ
          แล้วเวลระหว่างผมกับฝ้ายก็หมดลง เมื่อมีชายในชุดขาวหรือที่ใครๆ เรียกว่า 'เจ้าบ่าว' เดินตรงเข้ามาหาฝ้าย
          "ฝ้ายมาทางนี้เถอะ ผมมีผู้ใหญ่จะแนะนำให้คุณรู้จัก"


                                 หลังจากสิ้นสุดคำพูดประโยคนั้น
                                 ผู้ชายชุดขาวก็พาฝ้ายเดินห่างผมออกไปทุกทีๆ
                                 ห่างไปจน...ลับสายตา...ในที่สุด


          ผมกลับมานั่งเงียบๆ ในรถคนเดียวอีกครั้ง อยู่หลังพวงมาลัย เปิดเพลงของเรา สูดกลิ่นน้ำหอมติดรถยนต์ที่เธอซื้อมาฝาก และอ่านการ์ดสีขาวใบหนึ่ง การ์ดสีขาวที่ฝ้ายเขียนเอาไว้ว่า


          "วันนี้มีหญิงสาวที่น่าสงสารคนหนึ่งกำลังจะแต่งงาน หญิงสาวคนนั้น เธอแอบมีความลับบางอย่างกับเพื่อนสนิทของเธอ เธอไม่เคยบอกให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกกับเขายังไง เพราะรู้ดีว่าเขาเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนสนิทคนหนึ่งเท่านั้น เพื่อนสนิทที่ไม่มีวันเป็นอย่างอื่น นอกจากเพื่อนสนิท แม้เธอไม่ใช่หญิงสาวที่สวยงามในสายตาของเขา แต่เขาคือผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดสำหรับเธอ วันนี้เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรักและเลือกที่จะทิ้งความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อเพื่อนสนิทของเธอไว้เบื้องหลัง เธอจึงคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของเธอไว้เบื้องหลังสักครั้ง ด้วยการบอกกับเพื่อนสนิทของเธอไปตรงๆ ว่า...ฉันรักเธอ...เธอเคยรู้บ้างไหมว่า...ฉันรักเธอ"


                                                   ผมยังคงนั่งอยู่ในรถคนเดียว. . . . . . 


                                                   อยู่หลังพวงมาลัย . . . เปิดเพลงของเรา . . . 


                                                   สูดกลิ่นน้ำหอมติดรถยนต์ที่เธอซื้อมาฝาก . . .


                                                   นั่งอ่านการ์ดสีขาวที่ฝ้ายเขียนถึงผม . . . .


                                                   ซ้ำไป . . . ซ้ำมา . . . อยู่อย่างนั้น